بنطر خیلی ها طالبان یک نیروی منظم و سازمان یافته اند ،اما من نمی توانم طالب را یک نیروی منظم و با قدرت بیدون پاکستان قبول کنم ، همان ایده ایست که سالها قبل نخست وزیر خانم بتو در یک مصاحبه اش در مورد هویت طالبان گفته بود ( ایدیولوژی طالبان را انگلستان به وجود آورد ، آمریکا آنرا مدیریت کرد و ما یعنی پاکستان آن را عملی و تحقق می بخشیم ) این نیرو پس از شکست در افغانستان بشدت تضعیف گردید و کاملا" در مرز یابودی قرار گرفته بود ، از توره بور ه تا باجور پاکستان همه مخفیگا ها پاکسازی و به مردم افغانستان نویدی از نابودی انها داده شد. امرا بعد از یک زمان نسبتا" آرامش دوباره به فعالیت آغاز و نهادهای دولتی و مردم عام را هدف خود قرار  داده  و امروز تا جای رسیده که چالش عمده دولت مرکزی محسوب می شوند و شدت حملات به حد رسید که داخل ساختمان وزارت دفاع را توانستتد به سادگی مورد هدف قرار دهند و به آقای ریس جمهور هشدار دهند که ما هر کاری بخواهیم می توانیم .

با توجه به گستر دگی حملات طالبان در این اواخر و موقف تذرع گونه آقای ریس جمهور شک و تردیدی های مردم را نسبت به ملی بودن آقای کرزی بیشتر شده  و آن را عنصر نا مطلوب در پست ریاست جمهور ی می پندارند، اما با و جود خواست عمومی در مورد تشدید حملات بر موازی طالبانی شخص ریس جمهور تنها  در آرزوی صلح است ، (با طرف نا معلوم ) یک دهه در تاریخ سیاسی سایر ملت ها میتواند بسیاری از درد ها را مدا وا کند اما یک ده در کشور ما نتوانستیم تعریفی از طالب و القاعد داشته باشیم و از طرف دیگر بر نامه های راهبریدی این نظام بگونه ترتیب نشد که  حد اقل ما بدانیم  به کدام سمت روانیم هیچ ترتیب منطقی دیده نمی شود که توجه برای حمایت از روند باشد .

وسعت فعالیت های ضد دولتی هر روز بیشتر و حتی به داخل ارتش ملی و پولیس ملی رخنه کرده که باعث بی اعتمادی در میان این نیروها و نیروهای بین المللی و حتی شاید باعث ترس و وحشت در میان  نظامیان شمال و نقطه ای افتراق آنها در حملات مشترک بر ضد شورشیان خواهد بود این یگانه تاکتیک نیست که طالبان بکار می برند شاید صدها شیو های دیگری در راه است و یا اینکه  با مهارت خود را داخل سیستم نمو ده و کار را عمیقتر انجام می دهندو رهبری طالبان در طول یک دهه همان یک منطق و یک موقف را  داشته  ادامه دارد ---

نظرات ()

      ظهوردولتها و تحول تاریخی آن.

 
انسان ها برای حل مشکلات مختلف بویژه تضمین امنیت داخلی و خارجی و سازماندهی امور سیاسی جامعه دست به تاسیس سازمان هایی کرده اند  که از آن به عنوان نهاد «دولت» یاد می شود. یکی از عظیم ترین دستاوردهای انسان در شکل دهی تمدن انسانی و تحقق حقوق مدنی بی شک دولت می باشد، به گونه ای که بدون وجود دولت، جوامع بشری هرگز نمی توانستند منزلت امروزی را بدست آورند. دولت پرحضورترین واقعیت تجربه انسانی و ترکیبی عظیم از واقعیات مرتبط با نیروها، قدرت هاو نهادهاست. همه ما تا حدودی با مفهوم دولت آشنا هستیم اما با این حال آشنایی کامل با مفهوم دولت و تحول دولت ضروری به نظر می رسد. در این نوشتار ابتدا به مفهوم دولت اشاره شده و در ادامه به تحول دولت از آغاز تا عصر ظهور دولت های مدرن پرداخته شده است.

مفهوم دولت
دولت از نظر سیاسی در زبان فارسی در معانی مختلف به کار رفته است از جمله: سلطنت، هیات سلطنت، اقتدار، حکومت، قدرت، فرمانروایی، گروهی که بر کشور حکومت می کنند، قوه ی مجریه، نظام اداری کشور، مملکت، هیات وزیران، نظام سیاسی، جمع سه قوه (مجریه، قضائیه، مقننه) و هیات حاکمه.
دولت در قانون اساسی جمهوری اسلامی در معنای آبستره اقتدار، قوه مجریه، هیات وزیران و حکومت، جمع سه قوه (مجریه، قضائیه، مقننه) و نظام سیاسی به کار رفته است.

تحول دولت پیش از ظهور دولت های مدرن

1- دولتهای نخستین: جوامع کشاورزی
تا زمانی که جمعیت بشر اندک بود دولتی وجود نداشت و بزرگترین گروههای اجتماعی قبیله یا روستاها بودند اما با پیدایش کشاورزی شرایط تغییر کرد چرا که ابداع شیوه آبیاری در سومر و هدایت جریان آب های دجله و فرات می بایست به دست دولتی مرکزی هماهنگ می شد. با این تغییرات جوامع نیز تکامل یافت بنابراین هر منطقه  مجبور بود برای برقراری رفاه و آرامش، بر منطقه خود اقتدار داشته باشد. ظهور این نیاز باعث ظهور دولتی شد که بعدها بورکراسی یا حکومت اداری نام گرفت. در این دوره اسکندر مقدونیه بر دو امپراطوری بزرگ ماد و پارس غلبه کرد و بعدها نیز رومیان بر دولت مقدونی غلبه کردند. این دوره از تحول دولت در واقع تاریخ تمدن یا به عبارتی دیگر تاریخ مونارشی جهان کهن است که قدمتی چهار تا پنج هزار ساله دارد.

2- ظهور دولت- شهر (city- state)
برخی دولت- شهرهای یونانی را نخستین شکل دولت در اروپا دانسته اند. یونانیان با گرد هم آمدن خانواده و قبایل در داخل دژها، دولت- شهر را پدید آوردند و واژه پولیس (Polis) برای دولت- شهر به کار بردند. که منظورشان جایی با استحکاماتی در بلندی بود که به هنگام حمله دشمن می توانستند به آنجا پناه ببرند.
افلاطون و ارسطو هر دو بر محدود بودن دولت- شهر تاکید داشتند و هدف تشکیل آن را تامین بهزیستی برای شهروندان و توسعه فضیلت و سعادت انسان می دانستند.
در دولت- شهر زندگی خصوصی و حقوقی و آزادی های فردی مطرح نبود، قدرت عمومی به دست مجامع بزرگ مردمی اعمال می شد و وظایف حکومت ( قانون گذاری و اجرایی) از یکدیگر تفکیک نمی شد و قانون اساسی علایق حقوقی و اخلاقی را از هم جدا نمی کرد. با به وجود آمدن اختلافات میان شهرها یونانیان نتوانستند دولت- شهر خود را به صورت متحد ایجاد کنند و جنگ های مکرر قدرت آن ها را از بین برد.

3- امپراتوری رم (Roman Empire)
در رم ابتدا جمهوری رم شکل گرفت ولی چون نتوانست مشکلات ناشی از جنگ های داخلی را سرکوب کند، با حکومت مونارشی سزار کبیر (Caesar Augustus) سرکوب شد.
در مدت چهار قرن به تدریج تشابهات بین رم و حکومت مونارشی بوروکراتیک شرق افزایش یافت و عهد دولت- شهر به پایان خویش نزدیک شد. امپراتور کاراکالا (Caracalla) شهروندان رم را در تمام مستعمرات امپراتوری پراکند و مطالبات گردانندگان امپراتوری، شهرهای رونق یافته ای را که قبلاً نهادهای تحت الحمایه دولت رم بودند، تا مرز ورشکستگی پیش راند. هجوم های وحشی گرانه جدید، امپراتوری را در حالت دفاعی فرو برد و در سال 410 بعد از میلاد رم به دست ویزیگوت ها (visigoths) مغلوب شد.

4-  دولت در قرون وسطا (Middle Ages)
در این دوره دولت های جانشین رم با وجود تمام وحشی گری ها، در برابر مهاجمان شکست را پذیرا شدند. بریتانیا در قرن پنجم از امپراتوری جدا شد و پادشاهی یکپارچه انگلستان را تشکیل داد. عرب ها در قرن هفتم شمال آفریقا و در قرن هشتم اسپانیا را فتح کردند. لومباردها (lombards)، آوارها (Avars)، اسلاوه ها (Slaves)، بلغارها (Bulgars) و مجارها (Magyars) از شرق به اروپا سرازیر شدند. تا اواخر قرن یازدهم مسیحیت لاتینی در مرزهای خود، کم و بیش در امنیت بود و از آن پس تا 600 سال بعد بدون یک امپراتوری مقتدر به سر برد.

5- دولت فئودالی (Feudalist State)
نظام سیاسی متشکل از قدرت های متداخل و خودمختار پراکنده که در قرون هشتم تا چهاردهم میلادی بر اروپا مسلط بودند با نام فئودالیزم شناخته می شوند. این نظام سیاسی به وسیله شبکه ای از وابستگی های متقابل و تعهدات، همراه با حکومت های بخش بخش شده، در مقابل بسیاری از واحدهای اجتماعی- سیاسی خودمختار شکل گرفت. در داخل این نظام قدرت، تنش های فراوان و جنگ های متوالی رخ داد. عصر فئودالی با افزایش جناحی شدن هر نظام وسیع حکومتی و تبدیل آن به نظام های مستقل و کوچک که دارای عملکردهای بسیار متفاوت بودند، مشخص می شود. در دولت فئودالی هیچ شکلی از مشارکت مردمی و عمومی وجود نداشت؛ یعنی رابطه مستقیم بین دولت و مردم نبود، مردم حقوق و وظایف قانونی شناخته شده نداشتند، هر اجتماعی از دهقانان، به دستگاه قضایی لرد خود وابسته بودند.
در قرن های دوازده و سیزده یک مبانی مدنی، با اینکه سازمان نیافته بود، برای تعیین و اجرای عدالت همراه با حفظ مجموعه ای از قراردادها علیه حکام مستبد مستقر شد در واقع فئودالیزم مبتنی بر اندیشه قراردادی بود که پادشاهان را هم چون عضوی از جماعت فئودالی در نظر آورد و تابع موافقت جماعت و قانون جمعی گردانید و نهایتاً به بنای دولت به عنوان انجمنی از افراد کمک کرد و آن نخستین کوشش برای تحمیل یک چارچوب مستحکم و عملی برای حکومت بود.

6- دولت ملوک الطوایفی (Stand State)
دولت ملوک الطوایفی از قرن سیزدهم میلادی در اروپا بنا نهاده شد. با ورود شهرها به عرصه سیاسی، تعادل حاکمیت فئودال ها به سود حاکم بر هم خورد و شرایط تغییر ساختار دولت را موجب شد. دولت ملوک الطوایفی به تضعیف مناسبات ارباب- رعیتی (Lord- Vassal) بین عناصر فئودال و حاکمان گرایش داشت برای این منظور نمایندگانی را انتخاب کرد که آن ها قوانین را وضع می کردند. این نمایندگان نظامی از ادارات را تشکیل دادند که کار این ادارات با کارکنان اداری- سیاسی از جمله وکلا و ادیبانی که دارای تحصیلات دنیوی بودند انجام می گرفت. در دولت ملوک الطوایفی زندگی سیاسی نیز گسترده تر، شهری تر و تجاری گونه تر شد به گونه ای که به تدریج حاکم اقتدار خود را بیش تر در مقام یک شخص عمومی اعمال نمود تا یک لرد یا زمیندار، و اعمال این اقتدار نیز توسط نمایندگانی که در این نظام اداری انتخاب شده بودند و بیشتر به طور مستقیم به پادشاه وابسته بودند صورت می گرفت. نتیجه این اعمال اقتدار برداشتن گامی مهم به سوی شکل گیری دولت ملی مدرن بود.

7- دولت مطلقه (Absolute State)
قرون شانزده و هفده میلادی، آغاز عصر اعاده کنندگان نظام داخلی در اروپای غربی تلقی می شود. این دوره به کسانی که بحران های پایان قرن چهاردهم میلادی، یعنی جنگ ها، بیماری ها و رکود را شاهد بودند، انگیزه هایی قوی برای استقرار حکومت های قدرتمند و گسترده اعطا کرد. توانایی های اقتصادی- سیاسی، میان دولت هایی که هر یک خود را حاکم سرزمینی می دانستند تنازع ایجاد کرد بنابراین دولت ها برای مقابله با چالش ها و تاخت و تازهای خارجی لازم دیدند که قدرت سیاسی خود را در داخل سازماندهی و متمرکز کنند. برای این منظور از حمایت مالی افراد که در شهرها ساکن بودند استفاده کردند و در مقابل فرصت هایی برای تجارت آزاد خارجی در اختیار افراد قرار می دادند و یا بازار داخلی را برای آن محافظت می کردند. و در واقع دولت چارچوبی عمومی از نظم و ثبات فراهم می آورد که برای تداوم عملکرد بنگاه های اقتصادی ضروری بود.
جنگ های دایمی در قرن های شانزده و هفده میلادی موجب افزایش مالیات، سنگینی بدهی فئودال ها، بحران های تسویه حساب و رکود شد. و همه این عوامل باعث تضعیف طبقه زمیندار و تقویت پادشاهان شد.
به طور کلی می توان گفت که دولت مطلقه شکلی از دولت را در تاریخ اروپا نشان می دهد که مبانی آن جذب واحدهای سیاسی کوچک تر و ضعیف تر در داخل نوعی ساختار وسیع تر و قدرتمندتر است. در حاکمیت دولت مطلقه، مشروعیت رژیم نه به توده ها بلکه به مقامات دولتی، و ثبات سیاسی هم به ادارات دولتی وابسته است. به هر حال با توسعه ادعاهای سیاسی بورژوازی، تصور اجتماع وسیع تر که حاصل نفوذ کامل سیاست های دولت باشد، بیش تر پذیرفته شد. این جامعه و مجموعه وسیع تر آن (رای دهندگان) تنها تحت حکومت قرار ندارند، بلکه در حکومت نمایندگی و مشارکت می کنند. به علاوه دولت که بخش جدیدی از جامعه بود، ساختاری مقتدر و گونه ای سازمان مکانیکی برآمده از جامعه تلقی می شد.

 عصر ظهور دولت های مدرن
1- دولت- ملت (Nation- State)
همه دولت های مدرن، دولت- ملت، یا دولت تک ملتی محسوب می شوند. در دولت- ملت نظام قضایی عالی وجود دارد که در قلمرو مشخص عمل می کند و از پشتیبانی شهروندان خود برخوردار است. در واقع دولت- ملت دارای قلمرو مشخص هستند که در آن ساختار قدرت غیرشخصی، و مشروعیت آن مبتنی بر خواست مردم است. پدیده دولت- ملت در واقع دست آورد کنگره وستفالی و عهدنامه سال 1648 میلادی دولت های اروپایی است که به جنگ های سی ساله این قاره که ریشه در اختلافات مذهبی- سیاسی داشت، پایان داد و به حاکمیت ملت در چارچوب جغرافیایی ثبات بخشید. ظهور دولت- ملت در پیدایی دولت مدرن نقش بسزایی ایفا نمود. دولت مدرن نظامی از سازمان ها و روابط است که می تواند تحولات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی را ایجاد کند و شکل بخشد. و در عین حال دولت مدرن نظامی از قدرت هم هست. دولت مدرن به خاطر جنگ بر سر منابع اقتصادی و مشروعیت یافتن، برتری یافت. برای درک بهتر مطلب، تعریف دولت مدرن را از دیدگاه ماکس وبر جویا می شویم.
ماکس وبر در بیان تعریف دولت مدرن بر دو عنصر مشخص از تاریخ دولت مدرن؛ خشونت و قلمرو تاکید دارد. وی معتقد است که زور وسیله ای خاص برای دولت محسوب می شود، زیرا دولت یک سوی رابطه ای است که از تفوق انسان بر انسان حاصل می شود؛ رابطه ای که خشونت مشروع آن را حمایت می کند و سپس دولت این نظام را در درون قلمروی مشخص حفظ می نماید. ماکس وبر به عنصر سومی نیز به نام مشروعیت اشاره می کند تا از این طریق توضیح دهد آن چه دولت را به کارگیری انحصاری زور فیزیکی مجاز می دارد، مشروعیتی است که قانونی است.

2- دولت در قرن نوزدهم
اصل ملیت و اصل مرزهای طبیعی دو ملاکی بودند که در قرن نوزدهم باعث طرح ادعای حق حاکمیت شد. که طرح این ادعا بی ثباتی نظام دولت را افزایش داد. از خصایص دولت های قرن نوزدهم می توان به وحدت قلمرو ارضی دولت، ارز واحد، نظام مالی واحد، زبان واحد ملی و نظام واحد حقوقی اشاره کرد. با این همه، در درون این دولت ها گرایش هایی وجود داشت که برای رسیدن به وحدت تناقض داشتند. از یک سو گرایش هایی متضاد و نیرومند که در درون نظام دست اندرکار بودند تا اجزای تشکیل دهنده دولت را به گونه ای خودمختار کنند، و از سوی دیگر تنش هایی که در مفهوم وحدت قدرت دولت وجود داشت.
شاخصه های عمده فراگرد سیاسی داخلی دولت قرن نوزدهم را می توان در چند اصل زیر خلاصه کرد:
1- مدنیت: جز بخش نظامی که با قوه قهریه تماس دارد، سایر تصمیم گیری های قانون گذاری و اجرایی در اختیار سازمان مربوطه است،2- کثرت مراکز، 3- امکان طرح آرای مختلف و چالش پذیر بودن دولت، 4- مرکزیت نهادهای نمایندگی، 5- جدال بین حوزه های حقوق اساسی
در این قرن مفهوم دولت مدرن به تدریج پدید آمد، مفهومی که در آن دولت مدرن نوعی قدرت و سلطه عمومی است که انسان آن را خلق کرد و از دیگر قدرت های اجتماعی، به ویژه گروه صاحب منصبان دولتی و پادشاه، متمایز ساخت.

3- دولت لیبرال دموکراتیک: حرکت به سوی دموکراسی
دولت مدرن در تمام قرن نوزدهم خواستار ارتباط نزدیک بین سرمایه داری و ناسیونالیسم بود به همین ترتیب می توان دولت مدرن را به همان اندازه دولت لیبرال یا ملی، سرمایه داری تلقی کرد. از ویژگی های دیگر دولت مدرن می توان به کاهش تعارضات میان سرمایه و نیروی کار و حفظ آن در چارچوب های قابل تحمل اشاره کرد. در اینجا این پرسش مطرح می شود که اگر دولت مدرن را دموکراتیک بنامیم دقیق تر است یا لیبرال؟ اصطلاح لیبرال متضمن استفاده از قدرت در معنای آزادکنندگی (Libertarian) است، یعنی شناسایی حقوق قانونی اتباع و احترام به آن که دقیقاً بر اساس آن اتباع (Subjects) دولت مدرن به شهروندان (Citizens) بدل می شوند. ولی اصطلاح دموکراتیک به قانون اساسی اشاره دارد که در آن، قدرت دولت اساساً از مردم ناشی می شود. از نظر تاریخی، لیبرالیسم نتیجه تغییرات در دولت اقتدارگر است و تفکیک قوا، حقوق و آزادی های فردی، نهادهای مهم لیبرالی هستند. دموکراسی به مثابه قانون اساسی دولت مردمی، به خوبی می تواند لیبرال باشد و از نظر تاریخی نیز عموماً چنین بوده است.

منابع:
1- دولت و دموکراسی در عصر جهانی شدن: سیری در اندیشه های سیاسی معاصر غرب (نظریه های دولت و دموکراسی) محمد توحید فام- تهران: روزنه، 1381
2- نظریه ی دولت در ایران، نوشته ی آن. کی. اس. لمتون؛ ترجمه، افزوده ها و پیوستها از چنگیز پهلوان- تهران: گیو، 1379
3- تاریخ فکر (از سومر تا یونان و روم)، فریدون آدمیت،  تهران، انتشارات روشنگران، 1375
4- اقتصاد و جامعه، ماکس وبر، ترجمه عباس منوچهری، مهرداد ترابی نژاد، مصطفی عمادزاده، تهران، انتشارات مولی، 1374
5- نظریه های دولت، اندورینست،  ترجمه حسین بشیریه، تهران: نشر نی، 1371
6- جامعه و سیاست (مقدمه ای بر جامعه شناسی سیاسی)، مایکل راش، ترجمه منوچهر صبوری، تهران: سمت، 1377
7- نگاهی نو به مفاهیم توسعه، آشیس ناندی، ویراسته ولفگانگ زاکس، ترجمه فریده فرهی و وحید بزرگی، تهران: نشر مرکز، 1377

نظرات ()

وزیر دفاع آلمان به دلیل "سرقت علمی" پایان‌نامه خود استعفا داد

آقاى گوتنبرگ بخش هاى زیادى از پایان نامه دکتراى خود را بر مبناى متون دیگران بدون ذکر منبع تنظیم کرده بود

کارل تئودور تسو گوتنبرگ، وزیر دفاع آلمان که به دلیل اتهام "سرقت علمی" پایان نامه دکتراى خود تحت فشارهاى زیادى قرار گرفته بود، از سمت خود کناره گیرى کرده است.

آقاى گوتنبرگ بخش هاى زیادى از پایان نامه دکتراى خود را بر مبناى متون دیگران بدون ذکر منبع تنظیم کرده بود.

مدرک دکتراى او پس گرفته شده است.

از آقاى گوتنبرگ ۳۹ ساله به عنوان یکى از کاندیداهاى احتمالى صدراعظمى آلمان یاد مى شد.

او محبوب ترین فرد کابینه آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان بود.

خانم مرکل تا کنون از او حمایت کرده بود.

آقاى گوتنبرگ امروز به خبرنگاران گفت که دیگر نمى تواند به وظایف خود عمل کند.

موضوع "سرقت علمی" پایان نامه دکتراى او، طى هفته هاى اخیر در صدر اخبار قرار داشته و احزاب و گروه هاى مخالف دولت خواهان کناره گیرى آقاى گوتنبرگ شده بودند.

روز گذشته، ۲۳ هزار استاد و محقق دانشگاه آلمان خواهان کناره گیرى وزیر دفاع آلمان شدند.

آقاى گوتنبرگ عضو حزب سوسیال مسیحى آلمان است و قبلا وزیر اقتصاد آلمان بود

نظرات ()

تلفات حمله به 'کابل بانک' به چهل نفر رسید

انفجار جلال آباد هنگام مراجعه کارکنان پلیس برای دریافت حقوق ماهانه رخ داد

آمار کشته شده های ناشی از حملات روز شنبه (سی دلو / بهمن) به یک بانک خصوصی در شرق افغانستان، به چهل نفر افزایش یافته است.

مهاجمان، شعبه ولایتی "کابل بانک" از بزرگترین بانک های خصوصی افغانستان را در شهر جلال آباد، مرکز ولایت ننگرهار هدف قرار داد.

مقامات می گویند، حدود هفتاد نفر دیگر نیز در اثر این حملات زخمی شده اند.

فرمانده پلیس ننگرهار و معاون او نیز در میان زخمی های این حادثه بوده اند.

روز جمعه تلفات این حادثه هجده نفر گزارش شده بود.

براساس گزارش مقام های ولایتی، مهاجمانی که این بانک را هدف قرار دادند، علاوه بر جلیقه های انتحاری، با مسلسل و نارنجک مسلح بودند.

درگیری میان این افراد و نیروهای امنیتی، چندین ساعت ادامه داشته است.

گروه طالبان مسئولیت این حمله را پذیرفته و گفته است که حمله زمانی انجام شد که کارکنان پلیس برای دریافت حقوق ماهانه خود به این بانک مراجعه کرده بودند.

طالبان بارها نیروهای امنیتی و پلیس افغانستان را هدف حملات خود قرار داده اند.

حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان، این حمله را محکوم کرده است.

این دست کم سومین حمله طالبان به "اهداف غیرنظامی" در افغانستان ظرف ماههای اخیر است.

پیش از این، در دو مورد جداگانه، دو فروشگاه در شهر کابل، پایتخت افغانستان مورد حملات انتحاری قرار گرفته است که تلفات آن عمدتا غیرنظامیان بوده اند.

نظرات ()

اخبار «انقلاب یاس» تونس همه ی فضای اینترنت مصری ها را فرا گرفته است. وبلاگ نویسان مصری فضای اینترنت مصری را با فراخوان‌های بسیار برای تجمعِ مردم در خیابان‌ها در روز ۲۵ ژانویه پر کرده بودند، تا با تظاهراتی مشابهِ تونس که زین‌العابدین بن علی را سرنگون کرد، حسنی مبارک را از اریکه‌یِ قدرت به زیر بکشند.
اطاعت‌پذیری مردمِ عرب در برابرِ حکومت‌های‌شان که معمولاً به عنوانِ یکی از خصوصیاتِ عرب‌ها بر می‌شمرده می‌شود، تا حدودی باعث تضمین حیات حکومت‌هایِ خودکامه در کشورهایِ عربی شده است. حوادثِ تونس همه چیز را دگرگون کرده است.
اول، نمی‌خواستم که در تظاهرات شرکت کنم. به نظرم، تغییرِ رژیم به معنیِ قدرت گرفتنِ اسلام‌گراهاست. حتی شک داشتم که دعوت به تظاهرات، کسی را به خیابان بکشد. تجربه‌‌ِی من نشان داده بود که معمولاً در چنین تظاهراتی شرکت کنندگان محدود به همان برگزار کنندگانِ آن می‌شدند که مشخصاً فعال سیاسی بودند.
روز سه شنبه که اخبار تظاهرات را در قاهره و شهرهایِ دیگر پیگیری می‌کردم دوستی که فعال سیاسی و وبلاگ‌نویس است، زنگ زد و از بی‌تفاوتیِ من گله کرد. می‌گفت که با اینکه مریض است و باید کودک‌ش را هم در خانه تنها بگذارد حتما به تظاهرات خواهد رفت. با تماسِ او تصمیم گرفتم که با او در تظاهرات همراهی کنم.
قرار گذاشتیم که در کتابخانه‌یِ اسکندریه همدیگر را پیدا کنیم. ما در خیابان بور سعید که از خیابان‌هایِ اصلی اسکندریه است، به تظاهرات پیوستیم. بر خلافِ روز‌هایِ گذشته که خیابان مملو از خودروها بود، آن روز مردم و به خصوص جوانان خیابان را از جمعیت پر کرده بودند. آنچه که آن روز دیدم هیچ‌گاه از خاطرم محو نخواهد شد: تا آنجا که چشم کار می‌کرد آدم بود. همین طور که جمعیت به پیش می‌رفت با دعوت تظاهرکنندگان از اهالیِ ساختمان‌هایِ اطراف برایِ پیوستن به تظاهرات که پاسخِ مثبت می‌گرف، بر جمعیت افزوده می‌شد.
اول به نظر می‌رسید که بدونِ هیچ مشکلی از ناحیه‌یِ پلیس به انتهای خیابانِ بورسعبد خواهیم رسید. برخی از نیروهایِ امنیتی با جمعیت در حالِ حرکت بودند ولی خودروهایِ ضدشورش فاصله‌یِ خود را با جمعیت حفظ می‌کردند. نسبتاً یک حسِ امنیتی داشتیم تا آنجا که توانستیم برعلیه حکومتِ مبارک شعار دهیم و فریاد زنیم که هواپیمایِ او هم همچون هواپیمایِ همتایِ تونسی‌اش در فرودگاه آماده‌ی پرواز است. شعارها نشان از اتحاد مصری ها علیه‌ حکومت مبارک بود.
اما هر چه قدر به سیدی جابر، به خصوص به مرکز فرهنگیِ الجزویت، نزدیک می‌شدیم حضورِ نیروهایِ امنیتی سنگین‌تر می‌شد. بعضی از مردم برای جلوگیری از جابه‌جا شدنِ خودروهایِ ضد شورش بر روی زمین دراز کشیدند، بعد از این بود که شلیکِ تیر هوایی و گازِ اشک‌آور شروع شد. من و دوستم برای مخافظت خود از گلوگه و باتوم و گازِ اشک‌آور به ورودیِ یک ساختمان پناه بردیم. زمانی که راهی برای خروج ایمن از آنجا پیدا کردیم، دیگران هم پراکنده شده بودند.
یک ساعت و نیمِ بعد؛ رو به رویِ باشگاهِ ورزشیِ اسکندریه مجدداً به تظاهرکنندگان پیوستیم. اما آنجا هم با خودرویِ ضد شورشی مواجه شدیم که گازِ اشک آور پرتاب کرد. از کوچه پس کوچه ها خود را به خیابانِ صفیه زغلول رساندیم. در آنجا تظاهرکنندگان قصد داشتند به سمتِ مقرِ حکومت حرکت کنند. اما من باید دوستم را به خانه‌اش باز می گرداندم، چون که دیگر دیروقت بود.
تظاهراتِ روز سه شنبه چیزی به ما آموخت که آموختن‌اش به هیچ وجهِ دیگر ممکن نبود. این که تغییر در دستانِ خودِ ماست و این که در خیابان است که می توان تغییر را به وجود آورد و نه از پشتِ صفحه‌یِ کامپیوتر.
شبکه‌هایِ اجتماعیِ مجازی مهم اند، تنها از طریق اینها است که می توان به کارامدترین شکل پیامِ خودمان را پخش کنیم. جای شگفتی نیست که نقش فیسبوک و توییتر در به وجود آوردنِ این تظاهرات خشم حاکمان را درآورده است. از این رو بود که حاکمانِ مصری همان کاری را کردند که دیکتاتورهای دیگر کردند: توییتر و وب سایت های الدستور، المصری و الیوم را فیلتر کردند و دسترسی به فیسبوک، یوتیوب، جیمیل و بلاگ‌سپات را محدود کردند.
این اولین باری بود که رژیم به این آشکاری دسترسی به اینترنت را محدود می‌کرد. این اقداماتِ فوق العاده نشان‌دهنده‌یِ آن است که رژیم در حال از دست دادنِ کنترلِ خود بر اوضاع است. برخود خشونت‌آمیز با تظاهرکنندگان هم نشانِ دیگری از ضعفِ حکومت است. ممکن است مبارک بر سر کار بماند، اما مصر دیگر آن مصرِ گذشته نخواهد بود.
کریم عامر یک وبلاگ‌نویس مصری است که همین اواخر محکومیتِ زندانِ چهار ساله‌اش را به خاطرِ ابرازِ نظراتش در وبلاگ‌ِ شخصیِ خود به پایان رسانده است. 

نظرات ()

دانشجویان ودانش آموزان ولسوالی خواهان در حالیکه سخت اندوهگین هستد پیام تسلیت وهمدردی خویش را به فاملهای محترمین محمد لایق و محمد موسی ساکنین قریه کجی بالوسیله فرستاده و از بار گاه الله صبر جمیل به فاملهایشان وروح آن جوانان شاد و نامشان جاوید باد.

نظرات ()

ناکارآمدی و فروپاشی نامریی دولت

نظرات ()